Kapłaństwo w Bergen – sakrament święceń
Znaki Miłości Bożej – sakrament święceń
Sakrament święceń jest jednym z siedmiu sakramentów ustanowionych przez Chrystusa. W sakramencie święceń, poprzez modlitwę konsekracyjną biskupa oraz nałożenie rąk, na kandydata zstępuje Duch Święty, a wyświęcona osoba otrzymuje szczególną łaskę do pełnienia posługi w Kościele.
Sakrament święceń sprawia, że diakon, kapłan lub biskup zostaje włączony w szczególny sposób w misję Chrystusa i Kościoła. Wyświęcony może działać w imieniu Chrystusa i dla dobra wspólnoty wierzących.
Katechizm Kościoła Katolickiego przypomina, że sakrament święceń pozwala na dalsze wypełnianie misji powierzonej przez Chrystusa Apostołom. Jest zatem sakramentem posługi apostolskiej, dzięki któremu misja Kościoła jest kontynuowana aż do końca czasów.
Stopnie sakramentu święceń
W Kościele katolickim istnieją trzy stopnie sakramentu święceń:
- diakonat;
- prezbiterat, czyli kapłaństwo;
- biskupstwo.
Każdy z tych stopni posiada własną specyfikę i zadania, jednak wszystkie należą do jednego sakramentu święceń.
Diakonat
Diakonat jest pierwszym stopniem sakramentu święceń. Diakon w szczególny sposób podejmuje posługę słowa, liturgii oraz miłości.
Diakon może między innymi głosić Ewangelię, udzielać niektórych sakramentów i sakramentaliów oraz pomagać kapłanom i wspólnocie Kościoła w sprawowaniu liturgii.
Prezbiterat – kapłaństwo
Prezbiterat jest stopniem sakramentu święceń, który powszechnie nazywamy kapłaństwem.
Kapłan uczestniczy w misji Chrystusa i Kościoła poprzez głoszenie słowa Bożego, sprawowanie sakramentów oraz prowadzenie wspólnoty wierzących.
Szczególnym zadaniem kapłana jest sprawowanie Eucharystii oraz sakramentu pokuty i pojednania. Kapłan towarzyszy wiernym również w ważnych momentach ich życia, służąc im modlitwą, pomocą duszpasterską i duchowym wsparciem.
Biskupstwo
Biskupstwo jest najwyższym stopniem sakramentu święceń. Biskup otrzymuje pełnię sakramentu święceń i zostaje ustanowiony pasterzem Kościoła partykularnego, czyli diecezji.
Biskup, pozostając w jedności z papieżem i innymi biskupami, troszczy się o powierzony mu Kościół, naucza, uświęca wiernych i kieruje wspólnotą.
Kapłan – „alter Christus”
Kapłan poprzez sakrament święceń zostaje w szczególny sposób upodobniony do Chrystusa Kapłana, Proroka i Pasterza. Tradycja Kościoła określa kapłana mianem „alter Christus”, czyli „drugiego Chrystusa”.
Nie oznacza to, że kapłan staje się Chrystusem, ale że poprzez otrzymaną łaskę i misję sakramentalną jest szczególnie zjednoczony z Chrystusem i działa dla dobra Jego Kościoła.
Każdy ze stopni sakramentu święceń wyciska na osobie wyświęconej niezatarty charakter sakramentalny. Oznacza to, że sakramentu święceń nie można powtórzyć ani wymazać jego skutków.
Misja kapłana – głoszenie, uświęcanie i pasterzowanie
Posługa kapłana jest związana z trzema podstawowymi zadaniami Chrystusa: kapłańskim, prorockim i pasterskim.
Posługa kapłańska
Kapłan sprawuje sakramenty święte i prowadzi wiernych do spotkania z Bogiem. Szczególne miejsce w jego posłudze zajmuje sprawowanie Eucharystii oraz sakramentu pokuty i pojednania.
Posługa prorocka i nauczycielska
Kapłan głosi słowo Boże, przekazuje naukę Kościoła i pomaga wiernym wzrastać w wierze.
Poprzez homilie, katechezę, rozmowy duszpasterskie i codzienną posługę pomaga człowiekowi lepiej poznawać Ewangelię i odnajdywać jej znaczenie w codziennym życiu.
Posługa pasterska
Kapłan jest również pasterzem powierzonej mu wspólnoty. Towarzyszy wiernym w różnych sytuacjach życia, troszczy się o ich rozwój duchowy, modli się za wspólnotę i pomaga jej wzrastać w jedności.
Misja kapłana dokonuje się zatem poprzez sprawowanie sakramentów, głoszenie słowa Bożego oraz przewodzenie wspólnocie Kościoła.
Kapłaństwo i posługa Kościoła w Norwegii
Specyfika Kościoła katolickiego w Norwegii wiąże się z jego międzynarodowym charakterem. W Norwegii nie istnieją struktury Polskiej Misji Katolickiej takie jak w wielu innych krajach Europy.
Oznacza to, że w naszej parafii posługują nie tylko kapłani pochodzący z Polski, ale również księża z innych krajów.
Międzynarodowy charakter wspólnoty jest ważnym elementem życia Kościoła w Norwegii. Kapłani poprzez swoją posługę służą wiernym pochodzącym z różnych krajów, kultur i środowisk, zachowując jednocześnie jedność w wierze i sakramentach.
Powołanie do kapłaństwa
Kapłaństwo jest szczególnym powołaniem do służby Bogu i człowiekowi. Kandydat do kapłaństwa rozeznaje swoje powołanie, przygotowując się do przyjęcia sakramentu święceń poprzez formację duchową, intelektualną i ludzką.
Powołanie kapłańskie jest odpowiedzią człowieka na wezwanie Chrystusa do szczególnej służby Kościołowi. Kapłan oddaje swoje życie Bogu i wspólnocie wierzących, aby głosić Ewangelię, sprawować sakramenty i być obecnym przy człowieku w najważniejszych momentach jego życia.
Rozeznawanie powołania jest procesem, który wymaga modlitwy, czasu i duchowego towarzyszenia. Dlatego młody człowiek, który odczuwa w swoim sercu wezwanie do kapłaństwa, powinien szukać możliwości rozmowy z kapłanem oraz rozeznawania swojej drogi przed Bogiem.
Kapłaństwo – służba Chrystusowi i Kościołowi
Sakrament święceń jest darem dla Kościoła i wspólnoty wierzących. Dzięki posłudze wyświęconych kapłanów Kościół może nieustannie głosić Ewangelię, sprawować sakramenty i prowadzić wiernych ku Chrystusowi.
Kapłaństwo jest przede wszystkim służbą – Bogu, Kościołowi i każdemu człowiekowi, który potrzebuje duchowego wsparcia.
Kapłan, działając w powierzonym mu zadaniu, ma być znakiem obecności Chrystusa oraz świadkiem Jego miłości, miłosierdzia i prawdy.
